Бра́та два идо́ста на торг продая́ти рукоде́лие свое́. И я́ко отъи́де еди́н, други́й же впаде́ в любодея́ние. Прише́д же брат рече́ ему́, по́йдема бра́те в ке́лию. Он же рече́, нейду́. Се́йже рече́, почто́ бра́те. Он же рече́, отше́дшу тебе́, впадо́хся в любодея́ние. Брат же моля́ше и́ глаго́ля, что ти есть. Он же рече́, у́же ти рех, я́ко впадо́х в любодея́ние. Хотя́ше же его́ брат возврати́ти, глаго́ла ему́, аз егда́ отъидо́х от тебе́, то́же ми бысть. Но шед пока́емася приле́жно, и отда́ст на́ма Бог. И та́ко брат умили́ся, прии́де в страх Бо́жий, и и́де на свое́ ме́сто. И прише́дша пове́даста ста́рцем приключи́вшееся и́ма, и да́ша и́ма за́поведь. Еди́н же по дру́зе ка́яся я́ко сам согреши́. Ви́дев же Бог труд любве́ его́, и за ма́ло дней яви́ Бог е́теру ста́рцу, я́ко за мно́гую любо́вь не согреши́вшаго бра́та отдано́ бысть согре́шьшему. Се у́бо есть и́стина положи́ти ду́шу свою́ по бра́те свое́м.